głęboki sygnał rozbrzmiewał w przedziale trzy razy
podróżni spoglądali dyskretnym bokiem spod flanelowych
przysłaniających okna zimowych firanek za każdy raz
kiedy milknął niespokojny telefon w dłoniach nie pozwolił
odebrać się właśnie w tedy tak było pamiętasz minęła

dwudziesta rozstanie ostatnie spojrzenia chwile sekundy

pociąg powinien przyjechać za prawie godzinę lecz z góry
ujrzałam prawie odjeżdżał pewnie spóźniony zdążyłam
drzwi otworzyli pasażerowie dwa schody ruszyliśmy
ostatnią szybą żegnałam peron początek nocy

tak zawsze wieńczyli dzieło po(d)pisem jak w tedy
lecz zwykle ich bełkot milczenia był jeden ten naznaczony
potrójną ceną bo stawka była zbyt wielka twoja
dlatego pociąg nie wrócił rozumiesz nie potrafiłam inaczej