Pracownikom Ośrodka Braille'a w Bydgoszczy

O, jaka przepaść niezwyciężona!
Lecz oto na skraju staje i słuch natęża
Rycerz co nie takie przepaści zwyciężał
Dzierżąc w ręku laskę zamiast oręża:

„Bo potężna” – mówiła wróżka pełna mocy
Która mu przyszła z nieba – do pomocy
Gdyż miała dar, którego mu zabrakło
Widzieć niewidzialne i magiczne światło

Ja stałem po drugiej stronie skamieniały
Bo i czas dla chwil przepastnych jest za mały
I aby rzeczy właściwie się stały
Cały świat musi być cichy, oniemiały.

On był bardzo nieufny, gdy mu doradzała:
„Teraz, chodźmy! Oto jest powietrzny szlak”
„Nie, nie” – mówił, a potem: „już, tak!”
Lecz dotąd potulna i miękka zmężniała
I rycerza wróżka w porę zatrzymała

Bo już świat ruszył i pomknęły samochody
I już nie było zielonego światła
Bo już znikła magia prostej sceny
Tylko kurtyna jeszcze nie spadła