Jan Kasprowicz (ur. 12 grudnia 1860 w Szymborzu, zm. 1 sierpnia 1926 w Poroninie) - poeta, dramaturg, krytyk i tłumacz; czołowy przedstawiciel Młodej Polski.
ŻycieUrodził się w Szymborzu pod Inowrocławiem w rodzinie chłopa analfabety. Od 1870 uczył się w pruskich gimnazjach w Inowrocławiu, Poznaniu, Opolu, Raciborzu, w 1884 otrzymał maturę w Gimnazjum św. Marii Magdaleny w Poznaniu. Studiował filozofię i literaturoznawstwo na niemieckich uniwersytetach w Lipsku oraz we Wrocławiu. Podczas studiów uprawiał publicystykę i poezję, współpracując z różnymi polskimi czasopismami. Za działalność w kółkach socjalistycznych był dwukrotnie aresztowany przez pruską policję i osadzony na pół roku w więzieniu.
Po zwolnieniu z więzienia, w wieku 28 lat przeniósł sie do Lwowa, gdzie spędził kolejne 35 lat życia. Zajmował się dziennikarstwem oraz publicystyką społeczną, krytycznoliteracką i teatralną, pracując przez dwa lata w redakcji dziennika Kurier Polski i przez kolejne cztery (1902-1906) w redakcji dziennika Słowo Polskie. Równocześnie - niezwykle wydajnie - pracował zarówno naukowo, jak i literacko, tworząc swą wielką poezję.
W 1904 doktoryzował się na Uniwersytecie Lwowskim na podstawie rozprawy Liryka Teofila Lenartowicza. W 1909 na Uniwersytecie Lwowskim objął katedrę literatury porównawczej, specjalnie dla niego utworzoną.
Jako samouk opanował w stopniu doskonałym klasyczną łacinę i grekę oraz francuski i angielski. Jego dziełem są liczne przekłady i krytyczne wydania wielkich dzieł literatury:
- greckiej (Ajschylos, Eurypides),
- angielskiej (Szekspir, Marlowe, Byron, Shelley, Keats, Tagore, Swinburne, Wilde i in.),
- niemieckiej (Goethe, Schiller),
- francuskiej (Vauvenargues, Bertrand, Rimbaud, Maeterlinck),
- włoskiej (d'Annunzio),
- norweskiej (Ibsen),
- holenderskiej (Heijermans).
Był tytanem pracy. Natura obdarzyła go wyjątkowym zdrowiem i silną postawą. Stanisław Lam pisał o nim: Miał w całej swej postaci oryginalność literackiego cygana, ruchliwość dziennikarza, którym na długi okres zrobiła go konieczność zarobkowania, humor dobrego kompana i - wówczas już - powagę profesorską. Bywał - z licznym gronem przyjaciół - częstym gościem knajp i winiarni Lwowa, szczególnie zaś upodobał sobie sławny skład win i winiarnię Stadtmuellera w Rynku pod numerem 34.
W 1899 przeżył dramatyczne odejście swej drugiej żony - Jadwigi z Gąsowskich - z przygarniętym do mieszkania Stanisławem Przybyszewskim. W 1911 ożenił się ponownie ze znacznie młodszą, poznaną we Włoszech, podczas jednej z podróży artystycznych, córką carskiego generała, Marią Bunin.
W latach 1921-1922 był rektorem Uniwersytetu Jana Kazimierza.
W ostatnim dwudziestoleciu swego życia coraz silniej wiązał się z Tatrami. W 1923 roku osiedlił się ostatecznie w willi "Harenda" między Poroninem a Zakopanem, gdzie zmarł 1 sierpnia 1926.
Twórczość: